Âl-i İmrân Sûresi 45. Âyet

Elmalılı Tefsiri

بِكَلِمَةٍ مِنْهُ Allah tarafından garib bir kelime, bir fi’il ve te’sir, hilâfı âde bir emri tekvin, ma’nalı bir eser: Burada «بكلمته» buyurulmayıb da kelimenin nekire olarak iradı şu nükteleri ifade eder: Evvelâ bu kelime tanınnmadık, garib, hilâfı âde bir kelimedir. Ve bu haysiyyetle hüyviyyeti İsayı teşkil eder. Filvaki’ hilkati İsa âdeti ma’rufe hilâfınadır. «مِنْهُ» kaydi de bunun bilâ vasıta bir tekvin ve binaenaleyh hilâfı âde bulunduğunu ve ayni zamanda bu kelimenin batıl olmayıb bir kelimei hakk olduğunu gösterir «مِنْهُ» de min ibtidaiyyedir. Saniyen bu bir kelimedir, Lâkin kelime buna münhasır değildir, Zira nekireler ferdi münteşire delâlet ederler. Binaenaleyh Allah tealânın daha diğer kelimeleri bulunduğu unutulmamalıdır. «قُلْ لَوْ كَانَ الْبَحْرُ مِدَادًا لِكَلِمَاتِ رَبّٖى لَنَفِدَ الْبَحْرُ قَبْلَ اَنْ تَنْفَدَ كَلِمَاتُ رَبّٖى وَلَوْ جِئْنَا بِمِثْلِهٖ مَدَدًا» اِسْمُهُ الْمَسٖيحُ عٖيسَى ابْنُ مَرْيَمَ ki o kelimenin ismi Mesih İsa ibin Meryemdir. Allahtan bir kelime ki ismi Mesih İsabni Meryem. İşte Hıristiyanların Ekanimi selâse diye teslis ve te’lih eyledikleri ve üç şahıs dedikleri hüviyyeti İsa. Biri lâkab olmak üzere iki isim, bir müsemma, bir sıfat, sonra da beyan olunacak evsaf. Şu halde İsa bir ibindir fakat ibni Meryemdir. Hâşâ ibnullah değildir. İsa Mesihtir, mübarektir, ruhülkuds ile müeyyeddir. İsa Allahdan bir kelimedir, lâkin cemi’ı kelimat değildir. Hem de vahiddir cemi’ değildir. Allahdan bir kelimeye Allahın bir kelimesi denebilirse de Allah denemez, İsa bir kelime olmak üzere Allaha müteallıktır. Bir oğul, bir veled olmak üzere ise ancak Meryeme muzaftır.