A'râf Sûresi 112. Âyet

Elmalılı Tefsiri

يَاْتُوكَ بِكُلِّ سَاحِرٍ عَلٖيمٍ ılmi sihirde mahir ne kadar sahir varsa hepsini sana getirsinler dediler. -Derhal bir tecavüzü münasib görmeyib bu suretle bir tecribe ve imtihan teklif ettiler. Bundan anlaşılır ki ne olursa olsun müşaverenin ızharı hakka doğru bir sevkı mahsusu vardır. Burada bir «وَاَخَاهُ» kaydiyle Hazreti Musânın biraderi Harunun da maıyyetinde beraber bulunduğu gösterilivermiştir.

MEDAİN: Medeniyyet, kelimesinin aslı olan medinenin cem’idir ki büyük şehir demektir ve bu kelimenin iştikakında başlıca iki kavil vardır: birincisi medine, mimi, aslî olmak üzere feîle vezninde olub «مدن يمدن مدونًا» maddesinden me’huzdur. Ve müdun bir mekânda mukım olm ak ma’nasınadır. Fakat «دَعْ ذَرْ» kelimeleri gibi tasrifi metrüktür. Bu surette medine ıhtiyacatı beşeriyyeye aid her türlü levazımı ikameti muhteviy olan mahal veya böyle bir mahalde ikamet eden hey’et mefhumile büyük şehirlere ism olmuştur. İkincisi mimi zaid ve «ya» sı asıl olmak üzere «دَانَ يَدِينُ دِينًا» maddesinden me’huz olub me’ıyşet gibi mef’ıle veya medyune muhaffefi olmakla fil’asıl mef’ule veznindedir. «دِينٌ» maddesi ise mülk ve tâat ve ceza ve siyaset ma’nâsına olduğundan bu surette Medine, mülk ve tâat mahalli memleket veya inzıbat ve siyaset altında mamlûke mefhumile büyük şehirlere isim olmuş olur. Birinci takdirde cem’ı «همزه» ile «مَدَائِنٌ» ikinci takdirde ise «مَعَايِش» gibi yâ ile «مَدَايِن» olmak lâzım gelir. Halbuki kıraetlerin hepsinde «همزه» ile varid olmuştur. Demekki müreccah olan evvelki kavildir. Ba’zı müfessirîn tarafından denilmiştir ki burada «مَدَائِن» den murad Mısrın Saıd şehirleri idi. Sâhirlerin rüesâ ve meheresi Saıd içlerinde idi ve ba’zı rivayata göre yetmiş kadar sâhır toplanmıştı.