Âl-i İmrân Sûresi 93. Âyet

Elmalılı Tefsiri

Bu açıklama 93–95. âyetleri birlikte ele alır.

Binaenaleyh nesih yoktur davası bir iftira olduğu gibi Surei En’amda «وَعَلَى الَّذٖينَ هَادُوا حَرَّمْنَا كُلَّ ذٖى ظُفُرٍ وَمِنَ الْبَقَرِ وَالْغَنَمِ حَرَّمْنَا عَلَيْهِمْ شُحُومَهُمَآ اِلَّا مَا حَمَلَتْ ظُهُورُهُمَآ اَوِ الْحَوَايَآ اَوْ مَا اخْتَلَطَ بِعَظْمٍ ذٰلِكَ جَزَيْنَاهُمْ بِبَغْيِهِمْ» ayeti mucebince Beni İsrailin bunlardan mahrumiyyeti begıylerinin bir cezası idi. Tevrattan evvel Hazreti Ya’kubun kendine haram kıldığı, yani nefsini men’eylediği şey istisna edilirse diğerleri haram değil idi. Tevrat, nes’hı inkâr etmek şöyle dursun, bil’âkis mukaddama halâl olan ba’zı şeyleri Beni İsraile tahrim etmekle nesih yapmış bulunuyordu. Hazreti Ya’kub hakkında en sahih rivayet şudur: müşarünileyh, Irkunnese’ -Siyatıkh astalığına maruz olmuş ve bundan şifayab olursa en sevdiği taamı yememeğe nezreylemiş idi. Bir rivayete göre en sevdiği de deve eti ve südü imiş, bu nezri atıbbanın tavsıyesi veya hastalığında bir gece pek ziyade muztarib olması sebebiyle veya sırf bir zühd-ü taabbüd için yapmış olduğu da merviydir.

Kâ’be mes’elesine gelince: Şu muhakkaktır ki: ٩٦ اِنَّ اَوَّلَ بَيْتٍ وُضِعَ لِلنَّاسِ لَلَّذٖى بِبَكَّةَ مُبَارَكًا وَهُدًى لِلْعَالَمٖينَ ٩٧ فٖيهِ اٰيَاتٌ بَيِّنَاتٌ مَقَامُ اِبْرٰهٖيمَ وَمَنْ دَخَلَهُ كَانَ اٰمِنًا وَلِلّٰهِ عَلَى النَّاسِ حِجُّ الْبَيْتِ مَنِ اسْتَطَاعَ اِلَيْهِ سَبٖيلًا وَمَنْ كَفَرَ فَاِنَّ اللّٰهَ غَنِىٌّ عَنِ الْعَالَمٖينَ

Meali Şerifi