Âl-i İmrân Sûresi 123. Âyet

Elmalılı Tefsiri

وَاَنْتُمْ اَذِلَّةٌ medlûlünce müslimanlar gayet az, fakır ve maddeten son derece za’fı hal içinde idiler. Mec’muu üç yüz on küsur kişiden ibaret bir zümrei mücahidîn idi. Yetmiş yedisi muhacirînden ve sancaktarları Hazreti Ali idi. İki yüz otuz altısı Ensardan ve sancaktarları Sa’d ibni ubade idi. Üç beş kişiye ancak bir deve isabet edebiliyordu. Bütün askerde yalnız bir at ve nihayet diğer bir rivayete göre biri Mıkdadın, biri de Mersedin olmak üzere iki at, doksan deve, altı zırh, sekiz kılıç vardı. Bunu mukabil düşman bin kadar mukatil idi, yüz atları vardı, silâh ve şevketleri tamdı. İşte Bedr günü böyle bir halde bulunan mü’minlere Cenabı Allah nusrat ihsan etti. Ma’lûm ve meşhud olduğu üzere Ebü Cehil gibi sanadidi Kureyş o gün hep maktul düştüler. Ve o günden itibaren ızzeti iman tezahür etti. Yevmi Bedr Mebnayı islâm oldu. Bunu Allahdan başka kim yapabilir? Şimdi âklı olanlar böle bir nusreti ihsan eden Allaha tevekkül ve i’timad etmez mi? Nasıl olur da sabr-ü ittikayı bırakır, feşele, yani cebanete ve za’fı kalbe düşer? Binaenaleyh ey mü’minler فَاتَّقُوا اللّٰهَ لَعَلَّكُمْ تَشْكُرُونَ bundan böyle hep Allaha ittaka ediniz ki nusretine nail olub şükredesiniz. Yevmi Bedrdeki nusreti İlâhiyye