Naziât Sûresi 24. Âyet

Elmalılı Tefsiri

فَقَالَ اَنَا رَبُّكُمُ الْاَعْلٰى «اَنَا رَبُّكُمُ الْاَعْلٰى» benim en yüksek rabbınız, dedi - kendisinden başka her hangi bir rabbı kendi madununda addederek kendisinin en üstün rabbülerbab olduğunu iddi’a etmek derecesinde da’vayı azıttı, kendisine o nam ile taptırmak istedi, evvelde «مَاعَلِمْتُ لَكُمْ مِنْ اِلٰهٍ غَيْرٖى» diye kendisinden başka ilâh bilmediğini söyliyerek ılmi nefy etmişti. Cûya teharriyatta, tedkikatta bulunmak üzere «فَاَوْقِدْ لٖى يَا هَامَانُ عَلَى الطّٖينِ فَاجْعَلْ لٖى صَرْحًا لَعَلّٖىٓ اَطَّلِعُ اِلٰٓى اِلٰهِ مُوسٰى وَاِنّٖى لََاظُنُّهُ مِنَ الْكَاذِبٖينَ» demişti. Bu kerre o teharrî pek boşuna çıkmamış, bir rab bulunduğunu anlatmış olduğunu îyma etmekle beraber onun kendinden yüksek olmadığını iddi’a edecek derecede kibr-ü azamet taslamağa kalkmıştı. İbni Cerîrin Mücahid ve sâireden nakline göre bu iki söz arasında kırk sene geçmişti. Burada Âlûsînin kaydettiği vechile ba’zı asârda şöyle vârid olmuşturkı Fir’avin topladığı mahşeri içinde kalkıp hıtabetle bir nutuk iyrad ederek o büyük lakırdıyı söylemiş, bu suretle kendisini halkın veyiyülemri olanların hepsine tafdîl eylemişti