Furkân Sûresi 29. Âyet

Elmalılı Tefsiri

لَقَدْ اَضَلَّنٖى عَنِ الذِّكْرِ بَعْدَ اِذْ جَآءَنٖى alimallah beni şaşırttı, zikirden sapıttı: gelmişken bana - zikirden murad, zikrullah, kitabullah yâhud Peygamberin va’z-u nasıhatı, yâhudda sebebi nüzulüne nazaran kelimei şahadettir. «اَفْضَلُ الذِّكْرِ لَآ اِلٰهَ اِلَّا اللّٰهُ» Ukbetübni Ebi müayt Hazreti Peygamber sallallahü aleyhi vesellemin meclisine çokça gelirmiş, bir gün zıyafete da’vet etmiş, iki kelimei şehadeti söylemedikçe yemeğini yemekten imtina’ buyurmuş, o da yapmış, Übeyy ibni half de onun sadikı imiş, kendisine ıtâb etmiş «sapıttın» demiş, yok demiş ve lâkin evimde yemeğimi yemekten imtina’ etti, onun için utandım da şehadet ediverdim, hayır demiş, sen ona varıp ensesine vurup yüzüne tükürmezsen senden hoşnud olmam, bunun üzerine Darünnedvede secdede iken rast getirmiş, o haltı etmiş. O vakıt aleyhissalâtü vesselâm, Mekke haricinde rast gelirsem sana mutlak başına binerim buyurmuştu. Bedr günü esir edilmekle Hazreti Aliye emir buyurup boynunu vurdu, Übeyy de Uhudde bübarezede aldığı yaradan Mekkeye vardığında öldü, işte Ukbeye zikir, o suretle gelmişken Übeyy şeytanetle onu sapıtmıştı - وَكَانَ الشَّيْطَانُ لِلْاِنْسَانِ خَذُولًا öyle ya Şeytan, insana çok hızlânkâr olmuş -

HIZLÂN, yardımsız bırakmaktır. Hazul ondan mubalâga sıygasıdır. Ya’ni gerek Cinden olsun gerek İnsten

Şeytan insanın hayrına dost olmaz, kendi hisabına bir felâkete sürüklemek için dost gürünür, nihayet başı sıkıntıya gelince onu yardımsız bırakır çekiliverir.